Decyzja ugruntowuje w naszym mieście ostateczną interpretację, co jest przyłączem wodociągowym i kanalizacyjnym a co siecią. Mobilizuje Radę Miasta Limanowa do zmiany polityki rozbudowy wodociągów i kanalizacji komunalnych, przyłączania do sieci nowych odbiorców i kształtowania cen wody i odprowadzenia ścieków. Czy interwencja Prezesa UOKiK, podjęta w interesie publicznym, służyć będzie ochronie interesów odbiorców usług - czas pokaże. Na razie musiano wstrzymać wydawanie zezwoleń na podłączenia nowych odbiorców do sieci. Trzeba przyjrzeć się obowiązującemu na terenie miasta Regulaminowi dostarczania wody i odprowadzenia ścieków. Kilka gotowych do realizacji projektów wodociągów i kanalizacji będzie musiało zostać zmienionych i ponownie uzgodnionych ze społecznymi komitetami.

W dniu 5.11.2009 r. uprawomocniła się Decyzja Nr RKR-21/2009 Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 19 października 2009 r. kończąca postępowanie antymonopolowe jakie z urzędu zostało wszczęte 22 maja 2009 r. w związku z podejrzeniem nadużywania przez Miasto Limanowa pozycji dominującej na lokalnym rynku zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Decyzja nakazuje Miastu Limanowa zaniechanie; cyt: „nadużywania pozycji dominującej na lokalnym rynku zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, (…) dotyczących  przyłączenia do sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej, w świetle których przyłączenie jest uzależnione od wykonania przez osobę ubiegającą się o przyłączenie na własny koszt, części robót niestanowiących budowy przyłącza, (…) to jest budowy części sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej na odcinku: od granicy nieruchomości do miejsca wykonania włączenia do istniejącej sieci”.

Mówiąc krótko –

Zakład Wodociągów i Kanalizacji MZGKiM, nie może teraz ubiegającemu się o podłączenie budynku do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej wskazać miejsca włączenia do istniejącej sieci komunalnej poza granicą jego nieruchomości gruntowej, nawet gdyby ubiegający się o przyłączenie to akceptował.

            Do tej pory w Limanowej, a szczególnie w ostatnich 5 latach, gdy wszystkie wodociągi  i kanalizacje budowane były przy udziale mieszkańców zainteresowanych przyłączeniem do sieci, inwestor czyli miasto Limanowa budowało urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne do miejsca w którym służyły one co najmniej dwóm odbiorcom, lub jednemu ale z perspektywą dalszej rozbudowy sieci. Przewody od sieci do budynków wykonywali na własny koszt ubiegający się o przyłączenie. Podobnie postępowano w przypadku podłączania nowych odbiorców do już eksploatowanych sieci komunalnych. Taka praktyka stosowana przez miasto, w intencjach swych logiczna i nie pozbawiona racji, cieszyła się powszechną akceptacją społeczną. Niestety entuzjazmu tego nie podzielił Prezes UOKiK, który dopatrzył się - choćby nieumyślne ale jednak - naruszenia przez Miasto Limanowa art. 9 ust 1 i ust 2 pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przez nadużywanie pozycji dominującej na rynku właściwym.

            Mimo że ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 31 ust. 1) i ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 148 ust. 4) dopuszcza możliwość wykonania urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych przez odbiorców usług, to Prezes UOKiK ma wątpliwości czy aby w Limanowej odbywało się to dobrowolnie. Przyjmuje za racjonalne i uzasadnione założenie, że część osób, mając do wyboru dwa warianty działania prowadzącego do dokładnie tego samego pożądanego przez nie celu (przyłączenie do sieci), wybierze wariant który wiąże się z poniesieniem przez nią mniejszych kosztów, czyli nie przystąpi do społecznego komitetu i zażąda doprowadzenia sieci do granicy nieruchomości.

            Nie ukrywamy, że z takimi postawami mieszkańców spotykamy się coraz częściej. Entuzjazm mieszkańców w zakładaniu społecznych komitetów budowy wodociągów i kanalizacji i świadczeń pieniężnych na ich budowę, jaki zapanował w mieście po uchwaleniu Uchwały nr XXII/151/2004 Rady Miasta Limanowa z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie zasad dobrowolnego udziału mieszkańców Miasta Limanowa w finansowaniu inwestycji realizowanych przez Miasto Limanowa wspólnie z mieszkańcami w ramach inicjatyw społecznych, po stwierdzeniu w dniu 16 kwietnia 2008 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jej nieważności  znacznie osłabł.

            Zastąpienie jej nie budzącą już zastrzeżeń od strony formalno-prawnej organów nadzoru, Uchwałą nr XX/136/2008 Rady Miasta Limanowa z dnia 30 maja 2008 r. w sprawie dobrowolnego udziału mieszkańców miasta Limanowa w budowie komunalnej infrastruktury technicznej z ograniczeniem do inwestycji w zakresie wodociągów i kanalizacji,  nie mobilizuje już powszechnie mieszkańców osiedli do aktywności i gotowości dobrowolnego świadczeni pieniężnego na rzecz budowy kolejnych sieci infrastruktury technicznej w ramach inicjatyw społecznych. Nieprzychylne nastawienie mediów do idei społecznych komitetów budowy, informowanie ludzi „że nie muszą - bo gmina ma obowiązek”, podejrzliwość państwowych organów wobec samorządów i ustawiczne doszukiwanie się w ich działaniach złych intencji zrobiły swoje. Przyjmowanie postaw obojętnych wobec wspólnego działania wśród mieszkańców stały się coraz liczniejsze. Przestrzegając zasady dobrowolności udziału w inicjatywie należy je honorować.

            Z tego też powodu Miasto Limanowa nie podjęło walki o zachowanie dotychczasowej strategii realizacji inwestycji wodociągowych i kanalizacyjnych w mieście. Przeciwnie, w toku postępowania antymonopolowego Urząd Miasta Limanowa i Zakład Wodociągów i Kanalizacji MZGKiM w Limanowej współpracował z Delegaturą UOKiK w Krakowie w wyjaśnianiu stosowanych w Limanowej procedur. Nie było naszą intencją szkodzić interesom mieszkańców, a jedynie wypracować naszą lokalną metodę szybkiego zaspakajania potrzeb mieszkańców w zaopatrzeniu w wodę i odprowadzenie ścieków, która na przestrzeni kilku ostatnich lat – co obiektywnie trzeba stwierdzić - dała imponujące wyniki.

            Mogliśmy popełnić błędy - wszak błędów nie popełnia tylko ten - kto nic nie robi. Obszerna i szczegółowa analiza obowiązującego stanu prawnego zawarta w uzasadnieniu decyzji Prezesa UOKiK, szczegółowo wyjaśniła rozbieżności interpretacyjne pomiędzy Miastem Limanowa a utrwalonym w orzecznictwie porządkiem prawnym w dziedzinie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków i nie dała żadnego punktu zaczepienia dla ewentualnego skutecznego odwołania. Przysłowiowe „kopanie się z koniem” nie miało najmniejszego sensu, dlatego  Burmistrz Miasta Limanowa nie wniósł odwołania. Decyzja jest prawomocna i podlega wykonaniu.