Lasy w granicach obecnego Nadleśnictwa Limanowa były przed ich upaństwowieniem własnością. prywatną jako lasy przydworskie, kościelne oraz spółki ,,Saturn S.A." w Sosnowcu. Przejście ich na własność Skarbu Państwa nastąpiło w chwili wydania dekretów PKWN z 26 listopada i 12 grudnia 1944 r. Początek Nadleśnictwa Limanowa sięga, więc 1945 roku, kiedy na obecnie zarządzanym terenie utworzono 3 Nadleśnictwa: Kamienica, Poręba Wielka i Limanowa. Te trzy Nadleśnictwa połączono w jedno w dniu 1 stycznia 1973 roku.

W późniejszym okresie miała miejsce jeszcze jedna istotna zmiana granic i powierzchni zarządzanego lasu. 1 stycznia 1981 roku 4,5 tysiąca hektarów lasu przekazano w zarząd nowoutworzonemu Gorczańskiemu Parkowi Narodowemu. Zdarzenie to spowodowało  konieczność reorganizacji podziału administracyjnego Nadleśnictwa Limanowa - stworzono nowy podział na leśnictwa i obręby leśne.

Obecnie Nadleśnictwo Limanowa zarządza lasami Skarbu Państwa na powierzchni 8557,33 ha. Powierzchnia ta należy do jednego obrębu leśnego i podzielona jest na 9 leśnictw:

Jaworz - 559,26 ha
Kostrza - 923,51 ha
Łopień - 1201,34 ha
Skalne - 950,65 ha
Ostra - 938,25 ha
Gorc-1124,72 ha
Lubogoszcz - 745,78 ha
Mogielica - 1133,72 ha
Kiczora - 980,10 ha
 

Wiele drzewostanów przed ich upaństwowieniem użytkowana była przez ich właścicieli zrębami zupełnymi. W miejsce wyciętych lasów dolnoreglowych, po wypaleniu gałęzi i użyźnieniu posianym owsem lub krzycą, w trzecim roku po zrębie siano świerka nieznanego pochodzenia, czego efektem było powstanie obcych, litych świerczyn z niewielką domieszką jodły i buka z samosiewu. W miejscach trudno dostępnych prowadzono gospodarką  rabunkową pozyskując drzewa o najwyższej jakości technicznej i nie troszcząc się o odnowienie. Podobnie traktowano las w okresie okupacji niemieckiej.

Stosunkowo najlepiej zachowały się lasy drobnych posiadaczy, użytkowane przez nich tzw. ,,chłopską" rębnią przerębową, z wykorzystaniem naturalnego odnowienia.

W efekcie tych działań, w chwili upaństwowienia lasów, Nadleśnictwa przejęły w zarząd drzewostany mało zasobne, o zniekształconym składzie gatunkowym, bardzo zaniedbane pod względem pielęgnacji i odnowienia. Blisko 300 hektarów stanowiły rozpadające się świerczyny, zainfekowane przez opieńkę. W pierwszej kolejności do zagospodarowania wskazano lasy zdewastowane w okresie wojennym, powierzchnie wylesione i stare drzewostany z zaawansowanym odnowieniem podokapowym.
 
Realizacja tych planów była niezwykle trudna i często modyfikowana z uwagi na brak dróg, zaległości w odnowieniu oraz częste klęski wiatro i śniegołomów w zaniedbanych młodych i średniowiekowych drzewostanach. Powstałe na początku lat 60-tych plany definitywnego urządzenia lasu wprowadziły wiele udoskonaleń dostosowując rozwiązania hodowlane do warunków lokalnych. Zróżnicowano w nich wieki rębności gatunków i siedlisk. Wydzielono gospodarstwa: lasów glebo i wodochronnych, lasów rezerwatowych, lasów gospodarczych oraz dodatkowo gospodarstwo świerczyn opieńkowych.

Rozmiar prac odnowieniowych i pielęgnacyjnych był ogromny. Naprawiając historyczne zaniedbania, przeciętnie w roku sadzono blisko 140 hektarów upraw, a blisko 200 hektarów dodatkowo stanowiły odnowienia naturalne. Pielęgnowano ponad 1200 hektarów upraw i 340 hektarów młodników rocznie. Plany kilkukrotnie były modyfikowane za sprawą powtarzających się w latach 1962, 1964 i 1966 klęsk od wiatru i okiści, które dotykały głównie osłabionych przez opieńką i kornika drzewostanów świerkowych, niedostosowanych do siedliska i obcego pochodzenia. W wyniku tych szkód pozyskano 100 tys. m3 drewna.

Obecnie po IV rewizji obowiązuje już piąty plan urządzenia lasu, sporządzony na lata 2006-2015.